Ochtend.

Vandaag staat de Col du Galibier op het programma, de bedoeling is net na de middag met de auto te vertrekken en boven op de Col 1 van ons op te wachten, Abel gaat vandaag een groot deel van de Marmotte fietsen en zal de Galibier van de andere kant beklimmen. Abel is de man die 9 keer op 1 dag de Colombiere is opgefietst, hoezo een prestatie. Tijdens het ontbijt vat Gerrit het plan op om het laatste stuk van de Croix de Fere te fietsen, waren we donderdag niet aan toe gekomen, ik ben voor, en dus stappen we snel in de auto kan ik onderweg uitstappen en het laatste stuk van de Glandon nog een keer fietsen. 7 km voor de top halen we Abel en Klaas in, ik spring uit de auto en rij de laatste km’s mee. Op de top van de Glandon staan Henny en Gerrit te wachten, klaar voor de Croix de Fere, gezamenlijk rijden we naar boven, en in een fantastisch zonnetje doen we een bakkie en een gebakkie. Aangezien afdalen me wel ligt besluit ik samen met Klaas terug te fietsen, we dalen, we stijgen tot boven het stuwmeer, dalen weer, en pakken de 12% nog een keer, en de benen?, die paar weken rust hebben me goed gedaan. Beneden rijden we door tot het fietshotel in Allemont en wachten in het zonnetje met een colaatje op de mannen in de auto voor de middagetappe.

Middag.

De Col de lautaret is lang en saai, die doen we met de auto, boven wachten we tot iedereen er klaar voor is, Jan is inmiddels vertrokken, de rest volgt. Een kilometer of 8 klimmen met een redelijk stijgingspercentage, de omgeving is prachtig, de herfstkleuren maken het af. En weer zijn de benen goed, onverwacht goed, na 2, 3 kilometer kan ik zelfs versnellen, voor me rijdt Klaas, net iets te hard, verstandig rij ik in mijn eigen tempo verder. De beklimming is mooi, jammer van al die motoren, ik verlang naar de rust van de Glandon, de kilometers staan netjes aangegeven, ik tel ze met gemak af, tot de tunnel gaat het lekker, dan draaien we naar rechts het laatste deel van gemiddeld 12% wacht, tandje terug, ik raap wat renners op, de top is in het zicht, stukje staand, stukje zittend, Jan en Klaas zijn inmiddels boven en ik ook. Het weer is geweldig, korte mouwen en korte broek is prima te doen, schijnt wel is anders te zijn eind september, het is druk op de top, en gaat nog drukker worden, Dick komt boven, vervolgens Gerrit, een paar bochten terug zie ik Henny in het kielzog van schoonzoon Sander aan de 12% beginnen. Genietend van het uitzicht worden ze opgewacht, tijd voor de fotos, aan de andere kant moet Abel inmiddels begonnen zijn aan de beklimming, via een SMS heeft’ie laten weten rond 4 uur boven te zijn. En daar beneden komt’ie, ik haal ‘m een stukkie op, mmh, pittig stukkie nog, boven aangekomen maken we ons klaar voor de afdaling, met vier man gaan we terug rijden naar het chalet, een dikke 55 km, voornamelijk naar beneden, en hard gaat het, kop over kop gaat het, tunneltje in, deels op de tast, tunneltje uit jakkeren we naar beneden, op het platte heb ik moeite Klaas en Abel bij te houden. Een km voor Bourg is het over, boven de 40 wordt het nog net dertig, ik moet tanken aangezien ik op m’n reserve rij. In het dorp doen we een colaatje en een half reepie, dat moet me thuis brengen, en jawel, na het  stuwmeer mag ik nog ff lekker die 12% doen, ik stuur Klaas en Abel weg, ik zie jullie morgen wel, ik hark me naar boven, met dik 110 km in de benen ga ik de laatste km in, klimmen is leuk zeg ik nog maar is tegen mezelf, en dan ben ik er, lekker, vanavond een barbecue, en lekker met de auto naar beneden en naar boven.

Later de fotos

Zo dat was me het nachtje weer, behalve fietsers ben ik dus ook op reis met snurkers, inmiddels zitten er zoveel watjes in m’n oren dat ze er aan de andere kant weer uitvallen. Vandaag staat Alp d’Huez op het programma, vanaf ons chalet dalen we met acht man af en rijden we warm tot aan de voet, dan is het ieder voor zich. Het profiel van deze Alp zit in m’n geheugen, oftewel de eerste kilometers ga ik me rustig houden, ik kan harder maar doe het niet. De bochten neem ik ruim om optimaal gebruik te maken van een stukje vlak, bocht 21 en  20 passeer ik soepel, achter me laat Jan het eitje van vanochtend en de rest van het ontbijt  met een donderend geraas over de reling naar beneden lopen. Ik rij door, Jan redt het wel   19, en 18 word genomen, inmiddels zit ik in het ritme en ga ik op het randje rijden ’t is tenslotte maar een kilometer of 12. Voor me rijden er 3 uit de groep, 2 daarvan ga ik niet bijhouden en laat ik lopen, 1 is te snel gestart en loop ik meter voor meter in, tussen bocht 16 en 15 ga ik er voorbij. Bij bocht 8 heb ik het ff moeilijk, komt goed uit want na 8 komt 7 en 7 is de Holland bocht heb ik me laten vertellen en dus tijd voor een fotootje onderweg en ik heb geluk, Klaas, 1 van de snelle mannen, is me tegemoet gefietst en dus zetten we elkaar snel op de foto. Bij bocht 7 is er geen weg meer terug, je ziet het finish liggen en dus gaat het rap weer omhoog. Bocht 6, 5 en 4 gaat weer lekker, bij 3 ga ik een keertje of 5 op de foto door een aardige dame, bocht 2 is een makkie en bij bocht 1 begin ik het jammer te vinden dat er geen bocht 0 is. Boven aangekomen laat ik me als derde onder de finish vereeuwigen op de foto en trakteer ik mezelf, zittend op een zonnig terras, op een colaatje, en nu wachten op de rest. Na het ritje van gisteren en ondanks de korte nachtrust rij ik toch in een alleszins redelijke tijd van circa 1.17uur naar boven, dik tevreden.

Later de fotos

Donderdagochtend tien uur is het prachtig weer, lekker fris, korte mouwen en korte broek, we gaan met 5 man de Col du Glandon op, opwarmen doen we in de afdaling naar het stuwmeer. Binnen 2 km zijn de verschillen gemaakt, Henny met nauwelijks getrainde schoonzoon,  draaien een rustig tempo, zelf zit ik voorop met in het wiel Jan en vlak daar achter Gerrit. Voor het dorp is het tijd om te hergroeperen, helaas, Henny en schoonzoon laten via sms weten de strijd tegen de zwaartekracht te staken en keren terug, zonder huissleutel, die hebben wij. Met 3 gaan we door, na het dorp dalen we 12%, lekker, op de terugweg dus weer 12% stijgen. Jan heeft het moeilijk, een verkoudheid speelt hem parten, van de verkoudheid van Jan heb ik ook last gehad, nauwelijks geslapen door het gesnurk, vooralsnog hebben de benen nergens last van. We klimmen door langs het stuwmeer en zien in de verte de Col liggen, gaan we door of laten we Henny buiten zitten op de stoep van het chalet? We gaan door, we zijn er zo dicht bij. We dalen nog een stukkie langs het meer, de natuur is overweldigend en het is stil, erg stil. Het laatste stuk gaat in een lekker tempo omhoog, ieder voor zich tot het restaurant, daar vieren we de eerste beklimming onder het genot van een bakkie met een wafel en met fotootje van de aankomst als bewijs. Vanaf het terras zien we de Col de la Croix de Fer liggen, zullen we, of? Henny zit inmiddels al een uurtje of twee buiten, zielig, we besluiten terug te gaan, in een straf tempo gaat het terug en dalen vind ik leuk, halverwege doen we nog ff de 12% van de heenweg en daarna gaat het hard, knalhard, de grens van 70 wordt ruim overschreden, beneden wacht nog de 2 km van 12% bergop, lekker. Bij het opdraaien van de oprit zit Henny met Sander op het terras, met biertje, via het balkon binnengekomen, Sh@$#%t, als we dat geweten hadden. Dus moet ik nog een keer terug, voor de Col de la Croix de Fer. Op een prachtige eerste fietsdag toch 3 uurtjes in het zadel gezeten voor zo’n 60 km. Mmh, morgen weer.

Later de fotos

Kwart over zes stap ik in bij 3 medefietsers, naar Frankrijk, met naar mijn zin te weinig kilometers in de benen, op weg naar 3 dagen fietsen, toch wat gespannen over wat gaat komen.

Na een voorspoedige reis zijn we op de plaats van bestemming, een fantastisch chalet in Vaujany, vanaf het stuwmeer een kleine 2 km en circa 200 meter hoogtemeters a 12%, met de auto prima te doen, maar na een dag fietsen?

De plaatjes komen later i.v.m. foutmelding.

Klokslag 9 uur rij ik samen met Mark, zegmaar een beginnend praktijk fietser, de straat uit. Mark weet alles van fietsen, wie is derde geworden in de tour van 1997? Mark weet het! Vandaag doen we op deze schitterende dag een rondje Italiaanse weg, leek me leuk voor Mark en ik kan mezelf voor de laatste keer testen of alle pijntjes verdwenen zijn. Onderweg doen we ook nog de Grebbeberg aan en de Wageningseberg, met een licht tegenwindje peddelen we richting het Oosten, het tempo is dusdanig dat er van alles besproken wordt, en inderdaad lijken de pijntjes verdwenen en met de pijntjes de conditie. Terug gaat het over de dijk van Heteren naar Kesteren, het laatste stukje met de wind in de rug. Met 60km en 2.15uur op de teller zijn we terug bij af, precies genoeg voor Mark, fiets schoonmaken, maandag nog een wwritje, woensdagochtend vertrekken, 3 dagen klimmen, zal mij benieuwen, aan het weer zal het niet liggen met zomerse waarden in het vooruitzicht.

Terug van weg, wegens verhuizing tijdelijk gesloten geweest.

Maar…. wees gerust, niks gemist, 1 bak ellende, slecht weer, slechte knie links, slechte knie rechts, pijnlijke bovenbeen links en rechts, een paar dagen ziek, gevalletje overbelasting? Dusxa0te weinig kilometers,xa0maar goed we rijden weer en voor de rest gaat het lekker.

Morgen een stukkie fietsen voor bejaarden en dan, woensdag op naar de Alpen, met z’n tienen, 7 fietsers en 3 kijkers(verzorgers/supporters/fotografen/koks/enz.., oftewel geheel verzorgd).xa0Ik ben er (niet) klaar voor, maar ach collega Henny(ook aan het tobben)xa0gaat ook mee, de lamme en de blinde gaan samen omhoog.

Om het positief af te sluiten… de 29′er Cube mtbxa0gaat er komen.

Ik zat aan zoiets te denken, van het weekend ff langs m'n schoonmoeder(sponsor), is kijken of ze nog van me houd.

Vanavond ga ik weer is mee met de maandagavondgroep, tijdens het wwritje heb ik de knieen ff getest, moet kunnen, lijkt het, en zoals zo vaak neem ik me voor om het rustig aan te doen, x92t gaat net lekker met de knie dus. Vanavond vertrekken we van het industrieterrein bij de wielervereniging, er moesten een paar fotos gemaakt worden. Ik peddel lekker door het dorp en rij nog een paar rondjes mee op de wielerbaan, langzaam ben ik op temperatuur, met zestien zijn we vandaag, het meeste jongspul. Aangezien het al wat later is doen we een klein rondje, komt me niet verkeerd uit, ik nestel me op rij 3, 32/33 prima tempo. En als ik het niet dacht, de Ax92berg staat op het programma, ze gaan maar, ik kom wel, en ze gaan, hard, ik hang ergens in het midden, niet gek met anderhalf been. In de afdaling sluit iedereen weer bij, richting Elst, Rhenen, voor de Greb links omhoog, achter de Greb rijden we tegen de 40, de Greb omhoog gaat weer met beleid, op souplesse en reserve. In de afdaling is het weer hergroeperen en moet het Paardenveld er ook aangeloven, opnieuw op souplesse, mx92n rechterknie ontzie ik, voor me zie ik de snelle jonge mannen uit beeld verdwijnen, zelfs zonder mankementen ga ik die niet meer bijhouden. Als de tijd daar is dat ze na elk heuveltje op me moeten wachten, is het tijd om een groep 50+ te zoeken, maar nu nog even niet. We zakken de Thijmseberg af richting huis, viel me niet tegen, nog een weekje rustig aan, en het lek is boven. 1.44min/49km

Gisteren op zoek geweest naar een nieuwe Mtb, x92t moet toch maar een 26 er worden. Praatje gemaakt met de plaatselijke fietsspecialist, of ik er toch niet ff over wou denken, x93rij morgen anders ff een stukje met een 29'er door het bosx94, kan ik eigenlijk best wel doen, zachtjes dan, zegmaar, een therapie rondje voor mx92n knie, gaat best aardig trouwens. Zaterdagochtend de 26 omwisselen voor de 29, pedalen overzetten en weg gaatx92ie, op een Niner, een dure, de baas lacht geheimzinnig, die weet meer. Ik ga een rondje Amerongen doen, gewoon op het gemakkie, op het gevoel, zonder teller. In de aanloop slinger ik wat door Prattenburg voor dat ik het parcours op draait, wennen zox92n Niner 29, dan is het tijd voor het serieuze werk, en oh wat loopt dat makkelijk, ik voel een 180 draai aankomen. Ik zit wat hoger maar stukken comfortabeler, kuilen worden afgevlakt, wortelpaden worden soepel genomen en de snelheid lijkt beduidend hoger te liggen, collegax92s 26 x91ers passeer ik, een enkeling probeert aan te haken maar leggen het af op het vlakke, alsx92tie rolt, gaatx92ie. En nergens doet het pijn, eigenlijk ben ik om, elk jaar lever ik wat in en dat krijg ik in 1 keer gratis terug. Ik koers op huis aan, de Niner wordt afgespoten, fotootje om te kijken hoe het staat, mmm, ken net, en terug naar de baas. x93En?x94 Tsja, 1 nadeel, collegax92s met een 26 'er gaan dit niet leuk vinden, maareh, doe mij dx92r maar 1. ??min/??km

x93Als ik hier maar geen last van krijgx94, was de laatste zin, en last heb ik gehad, kijk als je ff lig dan gaat het wel weer, zondag al weer lekker, dus maandag op de fiets, zo gezegd zo gedaan. Heen, lekker tempo, prima weer, geen vuiltje aan de lucht, beetje zware benen maar dat rijden we er wel uit. Terug, lekker tempo, tot halverwege, bultje op, he, krijg nou wat, mx92n rechter knie houdt het voor gezien en begint te protesteren. Bultje af, oef, ai, dat wordt er niet beter op, ff rustig, dat gaat beter, nu is het weg, nog een heel klein bultje, sjeisse, daar is het weer, rustig aan naar huis maar, ik ben er bijna, niks aan de hand, gewoon een incidentje.

Vanavond is het weer fietsen met de jonge honden, zou ik dat nou wel doen, ik rij het tuinpad af, 100m, dat gaatx92m niet worden, rechterknie doet het niet, en met 1 knie gaat het niet lukken,  draaien, omkleden, rust. En dus doe ik ruim een week niks, ik heb dus echt last.